Een horecaman in hart en nieren: beter kan je Dirk Hendrickx uit Hasselt niet omschrijven. Hij baat drie horecazaken uit in het centrum van de Limburgse grootstad en is al sinds 1987 actief in de sector. “De reden waarom ik na al die jaren trouw blijf aan de horeca? Ik hou ervan om mensen te laten genieten!”
Van kleuterleider tot horeca-uitbater
Op de Zuivelmarkt in Hasselt is het gezellig kuieren. De vele brasserietjes, cafés en restaurants zorgen voor een culinair aanbod om u tegen te zeggen. In die bruisende buurt liggen het restaurant Buon’eatalia, wijn- en aperitiefbar l’Aperi vino en restaurant De Goei Goesting naast elkaar. Dirk Hendrickx en zijn vrouw Fabienne Cuypers runnen deze drie zaken samen. Ze zijn een doorgewinterd horecakoppel. Al had Dirk vroeger nooit kunnen denken dat hij in deze sector zou belanden.
“Na mijn studies ging ik aan de slag als kleuterleider. Waarschijnlijk de eerste man die deze job deed in Limburg (lacht). Maar na enkele jaren was er niet genoeg werk en het loon was pover”, vertelt Dirk. Dus ging hij op zoek naar iets anders. Hij vond al snel een job als uitbater van de plaatselijke tennisclub. Daar ontdekte Dirk zijn voorliefde voor de horeca. Toen hij in 1987 via vrienden hoorde dat er een café over te nemen stond, twijfelde hij niet. “In dat bruin café, De Kroon, zette ik mijn eerste stappen als zelfstandige. Een toffe kroeg met livemuziek, véél sfeer en puur, ouderwets entertainment.”
Huzarenwerk
Uiteindelijk koos Dirk ervoor om De Kroon over te laten en zijn weg in de horeca verder te zetten. 32 jaar later leidt hij samen met zijn vrouw drie zaken. Een huzarenwerk. “Ik ben hier zeker 6 dagen op 7 en er kruipt veel werk in. Die lange dagen raak ik niet beu, omdat ik me oprecht amuseer. Ik hou ervan om mensen een goede tijd te bezorgen.”
Toch beseft Dirk dat hij naast het werk tijd moet maken voor zijn gezin. “Mijn vrouw werkt mee in de zaak, dus wij zien elkaar tamelijk veel. Maar het is de gewoonte dat we hier elke avond samen eten met de kinderen. Voor zulke kwaliteitsmomentjes met je gezin móet je gewoon tijd maken. Daarnaast gaan we één avond in de week ook op restaurant, zonder kinderen. Dat zien we als een hobby, al doen we ondertussen natuurlijk ook telkens inspiratie op."
Keuze van de koffielepeltjes
In al zijn horecazaken draagt Dirk kwaliteit hoog in het vaandel. Terwijl hij tijdens het interview van zijn espresso macchiato slurpt, valt al snel op dat hij verbeterpunten opmerkt. “We streven naar een hoog niveau in al onze zaken. Een constante kwaliteitscontrole is dus noodzakelijk. Als eigenaar kan je nooit alles gezien hebben, maar we proberen toch de vinger aan de pols te houden.”
En hoewel er zaal- en keukenmanagers zijn, nemen de eigenaars bijna alle beslissingen zelf. “Dat gaat van het interieur tot aan de keuze van de koffielepeltjes. We willen dat mensen hier een totaalbeleving ervaren: dan moet elk detail goed zitten.”
Sector in metamorfose
Tijdens die 30 jaar in de branche, heeft Dirk veel zien veranderen. “De loonkost is bijvoorbeeld enorm gestegen, maar die meerprijs kunnen we niet doorrekenen aan de consument. Anders gaat niemand nog op restaurant. Daarnaast is het uitgaansgedrag van de klant veranderd. De tijd dat mensen urenlang konden lunchen en daarbij enkele flessen wijn dronken, is voorbij. En ondertussen wordt de wetgeving steeds complexer: van de FAVV-verplichtingen tot de muziekvergunningen.”
De grootste uitdaging in de horecasector blijft het vinden van goed personeel. Zo blijkt uit cijfers van VDAB dat er in februari van dit jaar liefst 2.000 openstaande horecavacatures waren. Dirk merkt het personeelsprobleem vooral bij zijn keukenmedewerkers. “Koks vinden is het moeilijkst. Een uitstervend ras, zou ik ze zelfs durven noemen. Al vanaf de koksschool merk je dat ze eerder kiezen voor grootkeuken of catering. Vaak omdat ze dan niet in het weekend of ’s avonds moeten werken.”
Liefde voor het vak
De ondernemer hoopt dat de trend zich niet verderzet. “Ik sta elke dag met plezier in de horeca omdat ik er voldoening uithaal. Ik hou ervan om mensen te entertainen. Ik hoop dat er in de toekomst opnieuw meer jongeren zijn die óók dat plezier en die passie voelen en de stap maken om als chef-kok aan de slag te gaan. Hopelijk komt er veel nieuwe liefde voor het vak.”
Ondertussen probeert Dirk zijn passie door te geven aan zijn medewerkers en een goeie people manager te zijn. Op die manier wil hij bekwame mensen aantrekken en behouden. “In de eerste plaats betalen we onze mensen goed en geven we hen correcte voorwaarden. Zo proberen we afspraken te maken zodat ze slechts één weekenddag moeten werken, of maken we regelingen voor een spreiding tijdens de feestdagen. Op die manier willen we tegemoet te komen aan hun vragen.”
Back to the roots
Een vierde zaak openen, zit er voorlopig niet in. Toch blijft Dirk een ondernemer pur sang. Wanneer hij nieuwe opportuniteiten ziet, dan kriebelt het. “Maar we houden het bij onze drie zaken”, bevestigt hij. “Als een ondernemer graag één of meerdere van mijn zaken wil overnemen, dan kunnen we altijd praten.” Ook de zoon van Dirk, die momenteel meehelpt in één van de drie zaken heeft de ambitie om L’Aperi vino verder te zetten.
De stress die de Limburgse ondernemer soms voelt, doet hem terugdenken aan de eenvoud van café De Kroon. “Soms hunker ik wel weer naar die goeie, oude tijd. Een kleiner café waar alles minder complex was. Daar zou ik terug kunnen gaan naar de essentie van horeca: mensen entertainen. Wie weet laat ik hier binnen enkele jaren alles over en richt ik De Kroon 2.0 op. De eenvoud van zo’n bruin café: dat zou me wel aanspreken voor de laatste jaren tot aan mijn pensioen!”
